الکامپ ۲۹ با یک شعار بزرگ و همهجانبه کار خود را شروع کرد: هوش مصنوعی، امنیت دیجیتال و آینده ایران. شعاری که سعی کرد به صورت همهجانبه هرآنچه را که در یک سال گذشته در عرصه فناوری ایران گذشته در خود جای دهد.
میتوان گفت الکامپ در ۲۹ دوره برگزار شده همیشه با رویکردی همراستا با قصه فناوری داخل کشور حرکت کرده و به دنبال معنایی برای برگزاری بوده، اما هیچگاه بدون انتقاد و حواشی مختلف برگزار نشده است؛ انتقاداتی که معمولا تکرار شدهاند و زمان و هزینه برگزاری و از سوی دیگر محتوای این نمایشگاه را هدف قرار دادهاند و در بسیاری از موارد معنای برگزاری این نمایشگاه را زیر تیغ سوال بردهاند.
لجاجت دو رویداد به ضرر مخاطب
به گزارش نقل حمل، الکامپ ۲۹ نیز خالی از نقد منفی منتقدان نبود؛ نخستین انتقادی که الکامپ حتی پیش از آغاز به خود دید مربوط به زمان برگزاری آن بود چرا که تاریخ برگزاری اینوتکس و الکامپ، به عنوان دو رویداد بزرگ فناوری در کشور، در دو روز با یکدیگر همزمانی داشت. به عبارتی تاریخ برگزاری الکامپ از ۹ تا ۱۲ شهریور و تاریخ برگزاری اینوتکس از ۱۱ تا ۱۴ شهریور اعلام شد که مشخصا دو روز تلاقی برگزاری در این تاریخ وجود داشت. انتقادات در این حوزه حتی از خود الکامپ هم فراتر رفت و نظریههایی مبنی بر ایجاد عامدانه دو دستگی در صنعت فناوری ایران را به وجود آورد؛ دو راهی که برگزارکنندگان اینوتکس و الکامپ پیش پای بازیگران اقتصاد دیجیتال و نوآور ایران قرار دادند.
اما در میان نظریات دو دستگی و شکاف بین بازیگران، یک انتقاد ریشهای تر هم مطرح شد: شرکتهای بزرگ و کوچکی که در یک سال گذشته از زخم جنگ و قطعی اینترنت خون چکان بودند، حالا چگونه برای برگزاری یک نمایشگاه چهار روزه حاضر هستند هزینههای میلیاردی پرداخت کنند؟ این رویکرد البته نه فقط الکامپ که پشت صحنه همه شرکتهای فناوری شرکتکننده را به چالش میکشد. البته که از نگاه کلانتر هزینه ساخت غرفه برای کسبوکارها ممکن است چندان زیاد هم نباشد اما در هر صورت مبحث «هزینه زیاد برگزاری» موضوعی نبود که از ردیف انتقادات جدا بماند.
الکامپ در حضور و غیبت بازیگران اکوسیستم فناوری
در این میان حتی ماهیت کسبوکارهای شرکتکننده در الکامپ نیز به بحث داغی در زمان برگزاری این رویداد تبدیل شد. نخستین موضوعی که میتوان درباره ماهیت شرکتکنندگان الکامپ مطرح کرد حضور بسیار کمرنگتر شرکتهای هوش مصنوعی و امنیت دیجیتال بود، البته که شرکتهایی در این حوزه دیده شدند اما با توجه به شعار اصلی الکامپ مبنی بر هوش مصنوعی و امنیت دیجیتال، شرکتکنندگان این حوزه میتوانستند پرتعدادتر باشند؛ این درحالی است که مخاطبان الکامپ ۲۹ حضور بانکها را پررنگتر از هر حوزه دیگری در این نمایشگاه توصیف کردند.
اما تنها حاضران نبودند و غیبت برخی بازیگران بزرگ نیز توجهها را به خود جلب کرد؛ در الکامپ ۲۹ دو اپراتور بزرگ یعنی ایرانسل و همراه اول که معمولا حضور پرشوری داشتند به نمایشگاه نیامدند؛ اپراتورها دلایلی از جمله شرایط اقتصادی، هزینه بالای حضور و شرایط خاص کشور را برای این تصمیم مطرح کردند، اما در کنار این عوامل، یک اختلاف ساختاری نیز وجود داشت: آنها معتقد بودند برگزاری جداگانه الکامپ و تلکام توجیه اقتصادی ندارد و این دو نمایشگاه باید با یکدیگر ادغام شوند.
حتی رئیس سازمان نظام صنفی رایانهای کشور نیز با این دیدگاه موافقت کرد و گفت نزدیکی دو حوزه، تفکیک آنها را دشوار کرده و برگزاری جداگانهشان برای شرکتها سردرگمی ایجاد میکند. در مقابل، برگزارکنندگان الکامپ معتقد بودند غیبت اپراتورها تصمیم درستی نبوده و حضور بازیگران بزرگ برای نمایشگاه اهمیت دارد.
در کنار غیبت بزرگان غیبت استارتاپها نیز در رسانهها دیده شد؛ در واقع موضوع از این قرار بود که اگر الکامپ نمایشگاهی است برای جدیدترین فناوریهای داخل چرا حضور نوآوران و استارتاپها تا این حد کمرنگ و حضور بانکها و هلدینگهای تثبیت شده تا این اندازه پررنگ بوده است.
یکی از موارد توجهترین حاضران نمایشگاه الکامپ ۲۹ حضور هلدینگ داتوان متعلق به بابک زنجانی بود؛ حضوری که شاید گوی انتقادات را از تمام موضوعات گفته شده ربود.
حضور پرحاشیه داتوان در الکامپ ۲۹
هلدینگ داتوان با ادعای سنگینی در حوزههای مختلف اکوسیستم فناوری ایران وارد رقابت شده که البته بسیاری از آنها مانند حملونقل و لجستیک، هنوز نمود عینی و بیرونی مشخصی ندارند. هلدینگ داتوان ادعا میکند به دنبال ایجاد یک اکوسیستم یکپارچه از ارتباطات، بانکداری، تجارت الکترونیک، حملونقل و لجستیک، بلاکچین، کلاد و خدمات دیجیتال است.
مدیرعامل داتوان تریپ در نشستی که با مدیریت مهرداد ملکمحمدی، مدیرعامل تاپین برگزار شد عنوان کرد که ورود تاکسیهای اینترنتی این هلدینگ به زنجیره ارسال لجستیک، نزدیک به تحقق است و به زودی از مرحله تست عبور میکند. موضوعی که با سوالات بعدی ملکمحمدی بیشتر شبیه یک متناقضنما بروز کرد و این ادعا را به یک ایده ناممکن فروکاست.
اما حوزه مناقشهبرانگیزتری که این هلدینگ به آن ورود کرده بلاکچین است، حوزهای که اساسا در رگولاتوری هنوز با پیچیدگیهای زیادی روبرو است و بازیگران قدیمیتر این حوزه هنوز نتوانستند به یک توافق همهجانبه با رگولاتور خود برسند. بابک زنجانی با حضور در غرفه هلدینگداتوان اعلام کرد که بلاکچین و توکن اختصاصی این مجموعه به نام «دوتو» راهاندازی شده است؛ این درحالی است که توکن نامبرده لیست نشده است.
زنجانی گفت در این ساختار، رانندگان تاکسی داتوان میتوانند بر اساس مسافتی که طی میکنند و عملکردشان، کوین دریافت کنند و به گفته او «برای هر ستاره یک کوین» ایجاد میشود. زنجانی همچنین اعلام کرد این بلاکچین قرار نیست صرفاً به شبکه اجتماعی داتوان محدود باشد و قرار است در بخشهای مختلف اکوسیستم این مجموعه مورد استفاده قرار گیرد.
نکته قابل توجه این است که لیست حامیان مالی الکامپ ۲۹ به صورت رسمی منتشر نشده اما شواهد نشان میدهند داتوان یکی از حامیان مالی الکامپ امسال بوده است و شاید هم تنها حامی؛ اما نصر تهران به عنوان برگزار کننده هر ساله الکامپ از اعلام رسمی این موضوع خودداری کرده است.
نصر تهران به عنوان برگزار کننده نمایشگاه الکامپ چندسال است که به خاطر شیوه برگزاری هر ساله مورد انتقادات تکرارشونده قرار میگیرد؛ انتقاداتی که ظاهرا این سازمان گوش شنوایی برای آنها ندارد.
حتی بخشی از مخاطبان الکامپ اعتقاد داشتند با توجه به وضعیت کشور در یک سال و چند ماه گذشته برگزاری نمایشگاهی با رویکرد فناوری چندان عاقلانه نیست چرا که حتی وضعیت اینترنت کشور به شرایط پیش از دیماه برنگشته است. اما در هر صورت نصر تهران تصمیم به برگزاری نمایشگاهی گرفت که ظاهرا درآمد آن برای این سازمان مهمتر از ذهنیت مخاطبان آن است.
حالا مخاطبان الکامپ اعتقاد دارند دوران طلایی این نمایشگاه در سالهای دهه نود بوده و در حال حاضر چیزی از آن درخشش نمانده؛ به خصوص در شرایط فعلی که حتی اپراتورهای بزرگ برای شرکت در نمایشگاه عذر مالی دارند دیگر نمیتوان انتظار حضور بازیگران کوچکتر را داشت و اساسا این نمایشگاه از هدف اصلی خود فاصله بسیار گرفته است.
در پایان و با توجه به تمام انتقادات و حواشی گفته شده و گفته نشده جای مطرح کردن یک سوال وجود دارد؛ آیا الکامپ ویترین فناوری کشور و محلی برای به اشتراک گذاشتن آخرین فناوریهای تازه از سوی بازیگران کوچک و بزرگ اقتصاد دیجیتال و نوآور کشور است یا عرصه بازی بزرگانی که پروژههای پیشین یا محصولات تولید نشده خود را معرفی کنند؟
شواهد نشان میدهند فعلا وزن گزاره دوم بیشتر است؛ در این میان سوال بنیادیتر دیگری هم مطرح میشود و آن هم این است که آیا اساسا کشوری که اینترنت آن گروگان حوادث مختلف است و برق آن با چنان کمبودی روبرو است که روزانه دو ساعت خاموشی برای آن در نظر گرفته شده، میتواند در عرصه فناوری خوش بدرخشد؟
